Учреждение Заслуженный коллектив Республики Беларусь
Белорусский государственный академический музыкальный театр
Главная/Пресса/Пазычаць ці не? (2010 г., Культура)

Пазычаць ці не? (2010 г., Культура)

ВСЯ АФИША
Подписаться на рассылку:
это поле обязательно для заполнения
Имя:*
это поле обязательно для заполнения
Фамилия:*
это поле обязательно для заполнения
E-mail:*
Спасибо! Форма отправлена
Опрос
Вы уже видели премьеру оперетты "Прекрасная Елена"? Как впечатления?
« Назад

ПАЗЫЧАЦЬ ЦІ НЕ?

Як узгадаваць "уласнае дзіця"?

press2010-29a Мінулы, 40-ы, сезон у Беларускім дзяржаўным акадэмічным музычным тэатры завяршыўся прэм'ерай музычнай камедыі "Мая жонка – ілгуння". Гэтая назва з'явілася на нашай афішы яшчэ ў 1979 годзе і не сыходзіла з яе амаль 25 сезонаў. Але цяперашні спектакль вылучаецца не проста новай пастаноўкай, а – галоўнае – новым прачытаннем самога жанру. Хаця саму п'есу можна аднесці да камедыі становішчаў, а ў праграмцы спектакль пазначаны як "эксцэнтрычная камедыя", насамрэч у ім былі акцэнтаваны моманты псіхалагічныя.

А ўсё таму, што рэжысёрам была запрошана Галіна Галкоўская – прызнаны майстра найтонкіх псіхалагічных адценняў, якія яна без цяжкасці знаходзіць у кожнай музычнай фразе і нават інтанацыі сваіх оперных пастановак. Праўда, тут ёй давялося працаваць не толькі з музыкай, але і з уласна размоўнымі тэкстамі. Ды яшчэ – з маладымі артыстамі, не надта спрактыкаванымі ў такіх дыялогах. Сапраўды, зрабіць падобны псіхалагічны ўхіл было не так проста. Тым больш, што самой п'есе шмат у чым бракуе звычайнай чалавечай логікі ўзаемаадносін.

Вільям жудасна раўнуе сваю жонку да "незнаёмца" (на справе гэта – даўні сябра сям'і), з якім тая аднойчы снедае ў рэстаране. І нават з-за гэтага сыходзіць з дому! Але чамусьці зусім не здзіўляецца, калі атрымлівае тэлеграму, што пасля дзевяці месяцаў яго адсутнасці ў Кэці "нарадзілася" дзіця (на справе – тая "пазычыла" яго з прытулка). Пагадзіцеся, само "пазычэнне немаўлят" – бы ўмоўнасць "сцэн пераапранання", калі герояў не пазнаюць толькі з-за змены касцюма.

press2010-29b Ды ўсё ж у гэтым "змаганні з п'есай" (і, дадамо, з летняй спякотай, на якую прыпадала прэм'ера) рэжысёр дасягнула, па меншай меры, трох значных перамог. Першая – у тым, што новы спектакль разлічаны не толькі на аматараў пасмяяцца, але і на ўдумлівую публіку, здольную вынесці з яго заклік да ўзаемаразумення і даверу паміж блізкімі людзьмі. Другая перамога – у змене акцёрскіх амплуа, што, несумненна, пойдзе на карысць артыстам і ўсёй трупе (больш ці менш звыклая паводле сваёй эксцэнтрычнасці хіба роля Генры, якая дасталася Васілю Сердзюкову). Нарэшце, трэцяя – у адкрыцці для шырокай публікі талента Дзяніса Мальцэвіча. Ён адораны не толькі вакальна, чаму навучаўся ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, паралельна працуючы ў хоры тэатра. Але выявіць напоўніцу свой артыстызм малады саліст мог раней хіба ў антрэпрызных пастаноўках. У "Маёй жонцы – ілгунні" менавіта ягоны Джымі аказваецца ў цэнтры камічнай віхуры.

Астатнія героі абмаляваны больш аднапланава – за выключэннем, бадай, Наталлі Гайда, якая ў невялічкай ролі начальніцы прытулка Міс Пецінктон уражвае россыпам акцёрскіх прыёмаў. Яўген Ермакоў старанна робіць Вільяма гэткім "пакрыўджаным трагікам". Ала Лукашэвіч, непераўзыдзеная актрыса-травесці, нечакана паўстае ў ролі Кэці – да знямогі імпульсіўнай і адначасова кранальна-безабароннай жанчыны, якая больш за ўсё баіцца страціць свайго каханага. Наталля Дзяменцьева, што прызвычаілася да лірычных гераінь, тут становіцца характарнай Мэджы. Запамінальную служку Бэтсі стварае Вікторыя Стрыганкова.

press2010-29c Спектакль стаў першай буйной працай дырыжора Марыны Траццяковай. Аркестр справіўся з пастаўленымі задачамі, але музыкантам хочацца пажадаць больш а й дэталізацыі штрыхоў, асэнсавання стылёвай пярэстасці партытуры, пашырэння яе дынамічнай палітры (пакуль, здараецца, інструментал "зашкальвае", засланяючы сольныя партыі).

Мастак Любоў Сідзельнікава, у адпаведнасці з агульнай канцэпцыяй, не імкнулася да авангардных рашэнняў, пакінуўшы ў сцэнаграфіі звыклы мэблевы інтэр'ер. Адметнасць яму надае празрысты заднік з "фіранкамі", што чытаецца гэткім "акном" у знешні свет – то неад'емны з унутраным светам герояў, то адасоблены ад яго. Будзем спадзявацца, увосень спектакль узбагаціцца псіхалагічнай дакладнасцю, тонкасцю музычнай афарбоўкі. І ўдала дапоўніць сенсацыю 41-га сезона – прэм'еру спектакля "Аднойчы ў Чыкага" (паводле славутага мюзікла "У джазе толькі дзяўчаты"), якой, дарэчы, 11 верасня гэты сезон і адкрыецца. Яшчэ адным сюрпрызам сезона стане беларуска-расійскі праект – "Блакітная камея", разрэкламаваны на "Славянскім базары ў Віцебску". Ну, а там, можа, дачакаемся і галоўнага свята – калі да тых "пазычаных" твораў далучыцца, нарэшце, свой.

Надзея БУНЦЭВІЧ.
Культура. – 2010. – 28 жн.–3 верас. – С. 8.


На здымках: сцэны са спектакля.



тел.: (017) 275-81-26

220030, г. Минск, ул. Мясникова, 44

Свидетельство о государственной регистрации № 100744263 от 18 февраля 2009г., УНП 100744263

Исключительные права на материалы, размещенные на Интернет-сайте Белорусского государственного академического музыкального театра (www.musicaltheatre.by), в соответствии с законодательством об авторском праве и смежных правах Республики Беларусь, принадлежат Учреждению “Заслуженный коллектив Республики Беларусь “Белорусский государственный академический музыкальный театр” и не подлежат использованию в какой бы то ни было форме без письменного разрешения правообладателя. По вопросам использования материалов, размещенных на сайте, обращаться на e-mail: belmustheatre@gmail.com
Мы в социальных сетях: