Главная \ Пресса

Чвэрць стагоддзя таму, часткова на аснове музычнай трупы Магілёўскага абласнога тэатра музычнай камедыі, быў створаны Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР.


Два года тому назад, в апреле 1992-го родилась инициатива создания нового межгосударственного балетного фестиваля в Минске "Я люблю балет". Важно, чтобы инициатива превратилась в прочную традицию.


Он совсем не похож на солидного маэстро. Вечно куда-то спешащий, одержимый множеством идей, Александр Сосновский всегда стремится быть в гуще событий. Однажды, еще студентом консерватории, он посреди учебного года вдруг на две недели уехал в Москву. Не пропускать же такое интересное событие, как конкурс дирижеров!


На пачатку года ў Дзяржаўным тэатры музычнай камедыі прайшоў бенефісны спектакль, прымеркаваны да юбілею салісткі тэатра Ніны Равінскай.


Быць артыстам аднаго тэатра досыць цяжка, а двух – проста вельмі складана. Ды так, відаць, наканавана лёсам Уладзіміра Пятрова.


Почти четверть века сияет на сцене театра музыкальной комедии Наталья Гайда. Поклонники называют ее примадонной, критики связывают с ее именем целую эпоху в истории белорусской оперетты. Неповторимый голос певицы вдохновил известнейших в республике композиторов: Ю. Семеняко свою "Павлинку" писал специально "на Гайду", Е. Глебов, автор "Миллионерши", назвал ее лучшей исполнительницей главной роли.


Чалавек, які здольны ўспрымадь прыгожае, – ніколі не старэе. Гэтыя словы гучалі лейтматывам на вечары памяці дырыжора Іосіфа Абраміса. Вечар быў арганізаваны Дзяржаўным тэатрам музычнай камедыі. Ужо дзесяць гадоў, як I. Абраміса з намі няма, але памяць пра яго жыве ў сэрцах тых, хто працаваў разам з ім, хто вучыўся ў яго, хто памятае яго за дырыжорскім пультам.


Адной з самых яркіх прэм'ер мінулага сезона была камічная опера Г. Даніцэці "Viva la mamma!", паказаная Дзяржаўным тэатрам музычнай камедыі.


"Viva la Mamma" Г. Даніцэці ў Дзяржаўным тэатры музычнай камедыі


Необычная для театра музыкальной комедии премьера состоялась на его сцене. Здесь осуществлена постановка одноактного балета Михаила Фокина "Шопениана".


Падчас традыцыйнага ўжо, але не такога гучнага, як у мінулыя гады, Міжнароднага фестывалю "Я люблю балет" Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі Беларусі паказаў прэм'еру.


"Плох тот солдат, который не мечтает стать генералом", – сказали себе в балетной труппе Государственного театра музыкальной комедии Республики Беларусь и решили добиться статуса "Минск-балет". Для этого взялись за постановку хореографического вечера в дополнение к уже идущим "Штраусиане" (пост. В. Бурмейстера) и "Испанскому дивертисменту" (пост. Херардо).


Першай прэм'ерай гэтага сезона ў Дзяржаўным тэатры музычнай камедыі была не аперэта, не мюзікл, а чыста балетны сьпектакль. Гэта можа здацца крыху дзіўным, але для тых, хто ўважліва сочыць за тэатральным жыцьцём, яшчэ ў мінулым сезоне стала зразумела, што гэты тэатр не замыкаецца ў рамках свайго жанру, а паступова пашырае творчы дыяпазон.


А устроил его на своей сцене Театр музыкальной комедии, главный творческий принцип которого – все жанры хороши, кроме скучного. Доказательство тому – каждая премьера. Не стала исключением и последняя работа коллектива – оперетта "Холопка".


Прэм'ера музычнага спектакля "Халопка" кампазітара Мікалая Стрэльнікава адбылася ў Беларускім тэатры музычнай камедыі.


З маляўнічым сувенірам параўноўваюць гледачы новую прэм'еру Дзяржаўнага тэатра музычнай камедыі. Тут пастаўлены ўзор колішняй савецкай класікі – аперэта А. Стрэльнікава "Халопка".


Замысловатые петербургские парки, прелестные фрейлины, гусары, камердинеры, цыганки, девчата и парубки в шальном гопаке, крепостные балерины, бело-синие, "под Гжель", хороводы. И все это – на одной сцене Театра музыкальной комедии, в одной премьере оперетты "Холопка".


Разважанні пасля прэм'еры аперэты "Халопка" ў Дзяржаўным тэатры музычнай камедыі Беларусі


Белорусские зрители уже встречались с "Холопкой". В 1972 году спектакль был поставлен на сцене Государственного театра музыкальной комедии. О нем снова вспомнили двадцать лет спустя, чтобы возродить оперетту в ее первозданной редакции.


Творческому человеку всегда тесно в рамках привычного. Так и театр музыкальной комедии решил объявить бой канонам и стереотипам. Но, разрушая их, он в отличие от иных критиков не забывает о созидании. Его коллектив кирпичик за кирпичиком возвел свой дом, где поселились музыка, грация, острое слово.


Страницы: [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ 12 ] [ 13 ] [ 14 ] [ 15 ] [ 16 ] [ 17 ] [ 18 ] [ 19 ] [ 20 ] [ 21 ] [ 22 ] [ 23 ] [ 24 ] [ 25 ] [ 26 ] [ 27 ] [ 28 ] [ 29 ] [ 30 ] [ 31 ] [ 32 ] [ 33 ] [ 34 ] [ 35 ] [ 36 ] [ 37 ] [ 38 ] [ 39 ] [ 40 ] [ 41 ] [ 42 ] [ 43 ] [ 44 ] [ 45 ] [ 46 ] [ 47 ] [ 48 ] [ 49 ] [ 50 ] [ 51 ] [ 52 ] [ 53 ] [ 54 ] [ 55 ] [ 56 ] [ 57 ] 58 [ 59 ] [ 60 ] [ 61 ] [ 62 ] [ 63 ] [ 64 ] [ 65 ] [ 66 ] [ 67 ] [ 68 ] [ 69 ] [ 70 ] [ 71 ] [ 72 ] [ 73 ] [ 74 ] [ 75 ] [ 76 ] [ 77 ]