Главная \ Пресса

В Белорусском театре музкомедии днями отмечали 40-летие творческой деятельности и 60-летие Вячеслава Фоменко. Актер стоял у самых истоков зарождения жанра музкомедии в Беларуси.


Что такое бенефис для артиста? Ностальгия по когда-то сыгранным, а возможно, и несыгранным, ролям? Возможность показать все, чего ты стоишь, вот так, за один вечер? Оглянуться на путь пройденный и задуматься о том, что еще предстоит сделать? Особенно если столько лет отдано сцене, если жизнь твоя и Театр уже как бы единое целое, разделению не поддающееся.


Наверняка позавидовал бы, попади он в Театр музыкальной комедии на бенефис "нашего" Арнольда – Ранцанца. Действие на сцене было динамичнее, чем в самом крутом боевике, а герой – настоящий супермен, для которого ничего невозможного нет.


"Прашу вас, маэстра!" – менавіта так называўся бенефіс Арнольда Ранцанца, аднаго з вядучых артыстаў Дзяржаўнага тэатра музкамедыі Беларусі. Адбыўся ён найперш дзякуючы энергіі і прадпрымальнасці самога артыста, які здолеў захапіць сваёй ідэяй кіраўнікоў шэрага банкаў і камерцыйных структур.


Гэтымі магічнымі словамі, якія ўжо самі па сабе як быццам гучаць музыкай, запрашалі афішы ўсіх прыхільнікаў тэатра музкамедыі на бенефіс вядучага саліста Арнольда Ранцанца. Гэтыя словы гучалі лейтматывам і самога бенефіса. Артыст запрашаў усіх – і музыкантаў, і калег-акцёраў, і гледачоў падзяліць з ім радасць творчасці.


Здаецца, ніколі яшчэ тэатр не быў так перапоўнены – гледачы сядзелі і проста стаялі ўздоўж сцен, на ступеньках, у праходах. Ужо толькі гэта сведчыць аб вялікай любові гледачоў да артыста. I хоць прыхільнікі таленту А. Ранцанца выдатна ведаюць шырыню яго творчага дыяпазону, ён усё роўна сумеў здзівіць многіх яшчэ адной гранню свайго майстэрства.


Пусть будет все больше и больше спектаклей, рассчитанных на мастерство определенных артистов, пусть будет больше бенефисов, решенных в виде шоу, – как у Ранцанца. И пусть эти бенефисы-спектакли остаются в репертуаре. Не для того, чтобы тихо умирать, как бывает подчас с постановками после премьеры, а – жить.


Лет двадцать тому назад я шел в Минский театр музкомедии на "Сильву", где пела тогда восходящая "звезда" белорусской оперетты, Наталья Гайда. И вдруг – на тебе: читаю в программке, что партию поет актриса Виктория Мазур. Признаюсь, расстроился, хотел было уйти. Но с первых же звуков арии Сильвы в моей душе что-то потеплело.


Артыст балета... Праз штодзённае напружанне, цяжкую працу і пот дамагаецца ён той вытанчанасці ў сваім майстэрстве, якую так цэняць гледачы.


У него есть все, чтобы покорять слушателей. Красивый голос, импозантная внешность. И море обаяния. Он уверенно и непринужденно чувствует себя на сцене. В любой партии. Будто каждая написана именно для него. И в жизни солист Театра музыкальной комедии Беларуси Алексей Исаев производит впечатление человека, которому все легко дается.


Алексей Исаев – ведущий артист Театра музыкальной комедии – без преувеличения является одним из наиболее ярких и самобытных звезд белорусской эстрады. В интервью, которое мы предлагаем вашему вниманию, тема искусства преднамеренно оставлена автором в стороне. С помощью певца Исаева мы попытались заглянуть за кулисы.


И вдруг повеяло весною, и вместительный концертный зал на Октябрьской, 5 взорвался громом аплодисментов, адресованных примадонне театра музкомедии Наталье Гайде.


Народная артистка Беларуси Наталья Гайда – поистине королева нашей отечественной оперетты – в этот вечер, посвященный тридцатилетию ее творческой деятельности, превзошла себя.


28 ноября творческим вечером в концертном зале "Минск" отметила 30-летие творческой деятельности примадонна минской оперетты Наталья Гайда.


Разумеется, весьма респектабельный – под стать героине классической оперетты, премьерные спектакли которой в театре музыкальной комедии проходят с аншлагом. Богатство Ростислава Бузука, который возглавил театр чуть более месяца назад, под занавес сезона, – прежде всего в неубывающей популярности как самого жанра, так и коллектива среди широкой публики.


Тэатр музычнай камедыі ў мінулым сезоне зрабіў добры падарунак свайму гледачу, прадставіўшы яго ўвазе мюзікл "Шклянка вады" У. Кандрусевіча (лібрэта Б. Рацара і У. Канстанцінава па аднайменнай п'есе Э. Скрыба).


Словамі можна выказаць ісьціну, словамі можна выказаць і ману, а яшчэ – можна гаварыць шмат і не выказаць нічога. А мова музыкі заўсёды праўдзівая, бо яна народжана эмоцыямі, пэўным станам душы. Мовай музыкі можна выказаць такія пачуцьці і перажываньні, якія немагчыма перадаць словамі. Бо слова азначае пэўнае паняцьце, якое мы ўсьведамляем, а ў душы чалавека шмат падсьвядомага, таямнічага... "Калі ёсьць музыка – не трэба слоў", – так гаворыць кампазітар Уладзімір Кандрусевіч.


Як гэта ні дзіўна, самымі першымі гледачамі новай пастаноўкі былі іншаземцы: з прэм'ерай "Кармэн-сюіты" балетная трупа тэатра выправілася ўлетку на гастролі па гарадах Іспаніі.


Балетны калектыў тэатра, які ўзначальвае энтузіяст сваёй справы Н. Дзьячэнка, прадставіў на суд гледача ўжо не адну сваю работу.


Трупа "Мінск-балет" танцуе не толькі класіку, але і характарныя танцы. "Іспанскі дывертысьмент" – цікавы, арыгінальны сьпектакль, пастаўлены на матэрыяле іспанскага фальклору, даў неабходную магчымасьць трупе паспрабаваць сябе ў жанры іскрамётнага іспанскага танца і зрабіўся своеасаблівай прыступкай на шляху да "Дон-Кіхота".


Страницы: [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ 12 ] [ 13 ] [ 14 ] [ 15 ] [ 16 ] [ 17 ] [ 18 ] [ 19 ] [ 20 ] [ 21 ] [ 22 ] [ 23 ] [ 24 ] [ 25 ] [ 26 ] [ 27 ] [ 28 ] [ 29 ] [ 30 ] [ 31 ] [ 32 ] [ 33 ] [ 34 ] [ 35 ] [ 36 ] [ 37 ] [ 38 ] [ 39 ] [ 40 ] [ 41 ] [ 42 ] [ 43 ] [ 44 ] [ 45 ] [ 46 ] [ 47 ] [ 48 ] [ 49 ] [ 50 ] [ 51 ] [ 52 ] [ 53 ] [ 54 ] [ 55 ] [ 56 ] [ 57 ] [ 58 ] [ 59 ] [ 60 ] [ 61 ] 62 [ 63 ] [ 64 ] [ 65 ] [ 66 ] [ 67 ] [ 68 ] [ 69 ] [ 70 ] [ 71 ] [ 72 ] [ 73 ] [ 74 ] [ 75 ] [ 76 ] [ 77 ] [ 78 ] [ 79 ] [ 80 ] [ 81 ] [ 82 ]