Главная \ Пресса

Мюзікл па матывах рамана С. Моэма "Тэатр" назвалі ў рэшце рэшт "Джулія". Гэта той самы мюзікл, які ўжо добры дзесятак гадоў таму напісаў на лібрэта Я. Свірскага з вершамі М. Кандрусевіч тады зусім малады кампазітар У. Кандрусевіч і браўся ды не ўзяўся паставіць Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі Беларусі. Тэатр ёсць тэатр! Сітуацыя відавочна змянілася, і "Джулія", нарэшце, ўбачыла сцэну.


Дзіцячы музычны спектакль, яго мастацкія вартасці і недахопы, музычны і пластычны лад, эстэтычнае і выхаваўчае ўздзеянне, пошук новых форм сувязі з дзіцячай і юнацкай аўдыторыяй... Усе гэтыя праблемы абмяркоўваліся ў пачатку вясны падчас правядзення "круглага стала", наладжанага секцыяй харэаграфічнага і музычнага мастацтва СТД БССР.


Четыре года назад на сцене Государственного театра музыкальной комедии БССР был поставлен спектакль "Клоп", который сразу привлек внимание зрителей. Его постановщик Вячеслав Цюпа был удостоен премии Ленинского комсомола Белоруссии. Именно "Клоп" как лучший спектакль сезона был отобран для участия во Всесоюзном фестивале "Театр-88", который проходил в Москве. И на фестивале театров музыкальной комедии в Одессе этот спектакль ждал огромный успех. Тем не менее, на целый год он сошел со сцены. В чем же тут причина?


После недавних успешных гастролей в Гродно коллектив открыл свой 22-й театральный сезон.


Двадцать лет назад постановкой оперетты Ю. Семеняки "Поет жаворонок" открыл свой первый сезон Государственный театр музыкальной комедии БССР.


В Одессе прошел Всесоюзный фестиваль оперетты, музыкальной комедии и мюзикла. Десять дней на сцене Театра музыкальной комедии показывали лучшие спектакли коллективы из Москвы, Минска, Ташкента, Свердловска, Харькова, Чернигова, Одессы.


У Віцёбску, у памяшканні Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага тэатра імя Я. Коласа, 1 чэрвеня пачынае свае гастролі Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР.


Когда солисту театра музыкальной комедии, заслуженному артисту УССР Арнольду Ранцанцу дали роль Кутузова в героической музыкальной комедии А. Мдивани "Денис Давыдов", это было некоторой неожиданностью для него. Ведь до сих пор его считали чисто характерным артистом.


Кто хоть раз в жизни попал на спектакль театра музыкальной комедии, запомнит яркие краски костюмов, декораций, приятные и волнующие мелодии оркестра, голоса и мастерство артистов, – словом, все, что составляет многосложный организм сегодняшнего музыкального театра, театра оперетты. И все же этот театр живет прежде всего благодаря актерам.


Класічная назва для публікі – гарантыя таго, што, які б ні атрымаўся спектакль, абавязкова пачуеш у ім знаёмую ўсяму свету музыку. Нават пры самым рэвалюцыйным – "з нажніцамі" – прачытанні аўтарскай партытуры і лібрэта пастаноўшчыкамі.


В Государственном театре музыкальной комедии БССР состоялась премьера мюзикла (музыкальной трагикомедии) А. Журбина "Биндюжник и Король" по мотивам одесских произведений И. Бабеля. Наш театр первым из музыкальных коллективов в стране взялся за это произведение.


18 января исполняется 90 лет со дня рождения композитора. Государственный театр музыкальной комедии БССР этой памятной дате посвящает большой концерт, программа которого построена из произведений классика.


В жизни театра всегда соседствуют будни и праздники. Естественно, последних значительно меньше. Но когда они все же бывают, то становятся праздниками не только для труппы, но и для зрителей, которые любят театр, следят за его жизнью... Один из таких праздников нынешнего сезона – спектакль "Принцесса цирка".


Отныне Государственный театр музыкальной комедии Республики Беларусь будет именоваться Государственным музыкальным театром Республики Беларусь.


Гэтая гісторыя адбылася ў Мінску, але па сутнасці сваёй яна глыбока правінцыяльная. Таму гэтыя нататкі маглі законна пачынацца словамі: "У невялічкім правінцыяльным горадзе М...". Гаворка далей пойдзе пра тэатр музычнай камедыі БССР, які, пакутліва аганізуючы на вачах у горада, загінуў, нарэшце, смерцю адважных у выніку міжусобных сварак. I горад можа ганарыцца тым, што ён усяляк гэтаму спрыяў.


Скажыце, калі ласка, паважаны чытач, якое пачуццё ахапіла вас, калі амаль дваццаць гадоў назад вы ўбачылі на тэатральнай афішы зусім новае імя: "Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР"? Вы, вядома, павіталі нованароджанага і пажадалі яму поспехаў. І яшчэ, пэўна, узрадаваліся, што ўвішная прыгажуня Мельпамена і тут паказала сваю спраўнасць. Ну, ці ж не па чароўным узмаху яе рукі заззяла на гэтай сцэне Н. Гайда, падарылі гледачам свае мастацтва Н. Равінская, В. Фаменка, В. Шаўкалюк...


Яму пашанцавала: ён прайшоў добрую школу ў Дзяржаўным інстытуце тэатральнага мастацтва. У яго сценах ён кантактаваў з такімі майстрамі, як народныя артысты СССР Рубен Сіманаў, Леў Свердлін, якія былі мастацкімі кіраўнікамі яго курса. Як дарагую памяць пра тыя гады захоўвае заслужаны артыст РСФСР Аляксей Кузьмін фатаграфію Л. Свердліна з даравальным надпісам: "Майму любімаму вучню... з пажаданнем вялікіх поспехаў...". Да будучай прафесіі адносіны ў студэнта былі трапяткія і сур'ёзныя.


Александр Кузьменков – актер театра музыкальной комедии. Еще не маститый, но уже популярный. Те, кто хоть раз видел спектакли с участием А. Кузьменкова, наверняка запомнили его героев. Это не так уж трудно по двум причинам: во-первых, благодаря эффектной игре (а Кузьменков умеет приковать внимание зрителей одним только своим появлением на сцене), а во-вторых, тем, что почти все его герои – персонажи комические, а потому легко запоминающиеся.


Афиша юбилейного концерта в Зале камерной музыки, которым народная артистка БССР Наталья Гайда отмечала двадцатипятилетие своей творческой деятельности, вызвала в моей памяти рой мыслей и воспоминаний о встречах с привлекательными образами героинь, созданными самой яркой звездой Белорусского театра музыкальной комедии, о наших с ней встречах в концертных, телевизионных программах.


Калі ў Мінску арганізоўваўся тэатр музычнай камедыі, быў абвешчаны конкурс у трупу тэатра, мяне запрасілі ў камісію па адборы артыстаў. У адзін з конкурсных дзён выйшла на сцэну маладзенькая артыстка і выканала песню з аперэты I. Дунаеўскага "Белая акацыя". Гэта была Наталля Гайда. Выкананне, як музычнае, так i акцёрскае, было бліскучае. I на мяне, i на іншых членаў камісіі артыстка зрабіла вялікае ўражанне.


Страницы: [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ 12 ] [ 13 ] [ 14 ] [ 15 ] [ 16 ] [ 17 ] [ 18 ] [ 19 ] [ 20 ] [ 21 ] [ 22 ] [ 23 ] [ 24 ] [ 25 ] [ 26 ] [ 27 ] [ 28 ] [ 29 ] [ 30 ] [ 31 ] [ 32 ] [ 33 ] [ 34 ] [ 35 ] [ 36 ] [ 37 ] [ 38 ] [ 39 ] [ 40 ] [ 41 ] [ 42 ] [ 43 ] [ 44 ] [ 45 ] [ 46 ] [ 47 ] [ 48 ] [ 49 ] [ 50 ] [ 51 ] [ 52 ] [ 53 ] [ 54 ] [ 55 ] [ 56 ] [ 57 ] [ 58 ] [ 59 ] [ 60 ] [ 61 ] [ 62 ] [ 63 ] [ 64 ] 65 [ 66 ] [ 67 ] [ 68 ] [ 69 ] [ 70 ] [ 71 ] [ 72 ] [ 73 ] [ 74 ] [ 75 ] [ 76 ] [ 77 ] [ 78 ]